Hond op wielen

Bommel heeft geen idee wat er boven zijn Bullenhoofd hangt

Bommel heeft geen idee wat er boven zijn Bullenhoofd hangt

Ik heb een nieuwe fiets. Dat is op zich niks bijzonders, maar voor mij wel: ik heb namelijk na mijn middelbare schooltijd gezworen nooit meer te fietsen, zo’n hekel had ik er aan. Jarenlang trapte ik vanuit het kleine dorp waar ik opgroeide naar de middelbare school in een stadje zo’n 9 kilometer verder, en altijd was dan de wind weer gedraaid wanneer ik tussen de weilanden door naar huis fietste zodat ik ‘m weer pal tegen had.

Regen, kou en op pad in het donker: wat had ik er allemaal een hekel aan. Ik had dus ook al jarenlang geen fiets meer, behalve een heel, heel oud oma-geval dat nog uit de familie kwam en waarop niet meer te fietsen viel. Dat vond ik niet erg. Maar bij uitstapjes met de Mobilhome is een fiets toch wel makkelijk.

De basis voor de mand wordt vakkundig gemonteerd

De basis voor de mand wordt vakkundig gemonteerd

Wanneer je die op een uitvalsbasis parkeert voor een paar dagen, zoals een eenvoudige camping of iets dergelijks, is het niet handig om even met het gevaarte een dorp in te rijden om iets te gaan eten of in de nabijheid iets te bezoeken: vaak ook net wat te ver lopen en bovendien moet je dan weer je stroomtoevoer loskoppelen, alles wegbergen voor je gaat rijden en veel manoeuvreren in kleine straatjes. Ook Bommel is niet toegerust op lange wandelingen; hij is al wat op leeftijd maar zeker nadat hij zijn knie uit de kom had, moeten we daar toch rekening mee houden. Hem achterlaten in de Mobilhome is niet mijn en zijn idee van een gezellige uitstap samen, dus ik moest een fiets aanschaffen, had ik bedacht. Een fiets die standaard meegaat in de grote bagageruimte van de Mobilhome en wel een transportfiets, waar ik een grote mand voorop kan zetten zodat Heer Bommel in stijl kan meerijden. Een deken erin, en zijn koppie eruit zolang het weer dat leuk genoeg maakt en het deksel knus dicht wanneer het hem te koud of te nat wordt. De fiets vond ik heel voordelig op internet en werd bezorgd in een platte doos, die mij meteen zeer argwanend maakte: hier kon nooit een complete fiets in zitten, toch…? Inderdaad, het ding moest worden afgemonteerd. Het zweet brak mij al uit, want daar komt niets van terecht hoor, als ik dat moet doen. Gelukkig kwam mijn jongste zoon naar huis dat weekend en welgemoed maakte hij de doos open om het klusje even te klaren. Terwijl hij tussen een berg spullen en onderdelen zat in de serre en mompelde dat er van alles toch niet aanwezig leek te zijn,  stond er zowaar een paar uur later een prachtig gemonteerde fiets! Degelijk en eenvoudig – helemaal mijn idee.

Maar nu kwam fase twee: met Bommel op zoek naar een goede reismand en daarbij zou het kereltje toch mee moeten, leek mij, om te passen. Wij begonnen maar eens in een mooi tuincentrum waar ik graag regelmatig binnenstap hier in de buurt. Bommel had nog nooit in zijn leven in een winkelkar gezeten en hij vond dit heel vreemd. Een hele stapel dekens had ik meegenomen om met hem allerlei manden te passen zodat het ventje lekker kon zitten en liggen, maar hij begreep niets van deze missie. De manden die ik hier tegenkwam waren ofwel te klein, ofwel veel te groot of veel te zwaar en deksels hadden ze niet. Dit werd niks. Toen ik weer thuis kwam, wees mijn wederhelft mij op een mand met deksel die al jarenlang in huis stond; of dat niks was?

Klaar voor een proefrit

Klaar voor een proefrit

Hij was perfect. Helemaal vergeten dat ik die nog had. Met sterke kunststof strips werd het hermetisch aan de fiets bevestigd en het was tijd voor een proefrit. Zonder echte hond, want ik had al zo lang niet gefietst dat ik beter eerst maar eens mijzelf in evenwicht kon houden zonder 13 kilo Bullie voorop. Mijn zoon vond het de hilarisch omgekeerde wereld: “Kom maar moeder, dan zal ik jou eens even leren fietsen….!”.  Inmiddels was het allang tijd geweest om een proefrit te maken met Bommel zelf in de mand, maar eerst had het kereltje een paar weken lang die vervelende kap om zijn koppie vanwege zijn oogletsel, en toen hij genezen was kwam ik in het ziekenhuis terecht en een stuk fietsen, daar ben ik nog niet aan toe. Maar niet getreurd: we krijgen vast een mooie nazomer…. en dan gaan we deze fiets samen eens even inrijden!

5 thoughts on “Hond op wielen

  1. Gelukkig is de knappe Marnix ook nog heel handig en maakt hij graag tijd om zijn mama en haar trouwe vriend uit de nood te helpen en er voor te zorgen dat ze samen nog vele uitstapjes kunnen maken. Poulien en Bommel bij ons kan je altijd even op adem komen tijdens een fietstochtje.

  2. Poulien, wat een oplossing en die mand had je toch. Zoals Bommel in het winkelkarretje zit denk ik niet dat hij veel ophef gaat maken want hij kijkt net of het hem rechtens toekomt dat hij zo wordt vervoerd. Maak maar dat je vlug genezen bent dan kun je met Bommel de baan op.

  3. Dat we dit nog mogen meemaken, hahah! De vlag gaat uit hoor.
    Ga je ook zo’n fantastische fietsbroek kopen 😉
    Alle gekheid op een stokje, hopelijk kun je heel spoedig op de pedalen trappen lekker met de koppies in de wind.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s